Vereda da Ponta de São Lourenço – PR 8

Vereda da Ponta de São Lourenço to jedna z tych tras, które pokazują Maderę w jej najbardziej pierwotnej, surowej formie. To miejsce, gdzie wyspa zrzuca zieloną szatę lasów laurowych i odsłania swoje wulkaniczne kości — warstwy skał, które opowiadają historię powstawania archipelagu. Wędrując wzdłuż półwyspu, ma się wrażenie, że każdy krok prowadzi bliżej granicy między lądem a oceanem, a wiatr i fale stają się nieodłącznymi towarzyszami drogi.

To także jeden z niewielu szlaków, gdzie można poczuć ogrom przestrzeni. Horyzont jest tu szeroki, otwarty, a światło zmienia się błyskawicznie — od ostrych kontrastów po miękkie, mleczne mgły, które potrafią w kilka minut spowić całą okolicę. Właśnie ta zmienność sprawia, że nawet osoby, które przeszły tę trasę wielokrotnie, wracają tu z przyjemnością. Każdy dzień wygląda inaczej.

Półwysep ma w sobie coś z pustyni i coś z oceanu. Z jednej strony surowe skały, niskie krzewy i rośliny, które przetrwają tylko dzięki uporowi i przystosowaniu do wiatru. Z drugiej — nieustanny ruch fal, które rozbijają się o klify, tworząc dźwiękowy pejzaż, jakiego nie ma nigdzie indziej na wyspie. To idealne miejsce, by poczuć, jak niewielki jest człowiek wobec natury, a jednocześnie jak bardzo może się z nią zharmonizować.

Końcowy odcinek, prowadzący do Casa do Sardinha, ma w sobie coś z nagrody — po surowej, odsłoniętej trasie nagle pojawia się spokojna zatoczka, w której można odpocząć, zanurzyć się w wodzie albo po prostu usiąść i patrzeć na ocean. To jedno z tych miejsc, gdzie czas zwalnia, a człowiek zaczyna rozumieć, dlaczego Madera tak mocno przyciąga miłośników natury.

A kiedy spojrzysz na południe i zobaczysz Ilhas Desertas, a na północy zarys Porto Santo, łatwo poczuć, że stoi się na prawdziwym krańcu wyspy — miejscu, gdzie Madera kończy się nagle, ostro, spektakularnie.